സഹനപര്‍വ്വം

 

കതകടഞ്ഞാണ്‌...

തളം കെട്ടിയ ഇരുട്ടിൽ 

ക്ഷമ ആഞ്ഞു വലിച്ച് 

അക്ഷമ പുറത്തേക്കൂതി

കോലായിലെ തൂണിന് മറവിൽ

ആന്റപ്പൻ...

അകത്ത് നിന്നിപ്പോഴും

സീൽക്കാരത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല 

വാതിൽ അടഞ്ഞു തന്നെ...

പുറത്ത്‌,

ഇടവഴിയിലെ ഇരുട്ടിൽ

മുഖം മൂടിക്കെട്ടി

കുന്തിച്ചിരുന്ന്

കുത്തി നോവിക്കുന്നവരെ 

ഒറ്റയടിക്ക്

കൊന്നു കൊലവിളിച്ച് 

അന്ത്രു..

വാതിൽ അടഞ്ഞു തന്നെ..

തൊടിയിൽ 

വാഴക്കൂട്ടനിഴലിൽ 

ഉടുമുണ്ട് നിലത്തിട്ട്

ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന്‌ 

ഉമ്മറ വാതിലിലെ കൊളുത്തിൽ

കൃഷ്ണമണി തൂക്കിയിട്ട്

കണാരൻ...

കതകടഞ്ഞു തന്നെ..

ഇരുട്ട് തിന്ന്‌ ആരോ ഒരാൾ

കയ്യാലപ്പുറത്ത്

കണ്ണിൽ നക്ഷത്രം പൂത്ത്

കരളിൽ

കനവുകൾ കോർത്ത് 

പുറത്തേക്കോ അകത്തെക്കോ

തിട്ടമില്ലാത്ത ഇരിപ്പ്...

വാതിൽ അടഞ്ഞു തന്നെ...

അകത്തുള്ളവന് എന്തറിയാം

പുറത്തുള്ളവന്റെ

സഹനപുരാണം..???

അകത്ത് നിന്നപ്പോഴും

സീൽക്കാരത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല 

വാതിൽ അപ്പോഴും....

അടഞ്ഞു തന്നെ..!!!

മനോമയി

 മനോമയി  

✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀✿❀

ഇന്നലെ കണ്ട സ്വപ്നത്തിലാഹാ 

വന്നു കണ്മുന്നില്‍ ആലോലമാടി 

ചെന്ന് തൊട്ടാലോ എന്ന് തോന്നും 

ചന്തം തികഞ്ഞൊരു ചാരുനേത്ര ! 

ഏതു ഗോളാന്തര ലോകത്തു നിന്നും 

ഭൂതലം തന്നിലിറങ്ങുന്നു സുവാസിത ,

ഏതൊരജന്താ ശില്പത്തിൻ ലാവണ്യം 

അന്തരംഗത്തിൽ നിറയ്ക്കുന്നിതംഗന !

വാരിധി തന്നിലങ്ങോളമിങ്ങോളം

ചാരുത ഇത്രമേലുള്ളതിതെന്തിനോ 

ശാരികക്കണ്ണും ശുകിരുധിരാധരം 

പാരിതിൽ ഇമ്മട്ടിലേതു മനോമയി ?

വന്നു പ്രഹാസത്താല്‍ തൊട്ടും തലോടിയും 

പിന്നെ വക്ഷസില്‍ ചേർത്തൊന്നമർത്തിയും 

തെന്നിമാറിയും അരികിലേക്കൊഴുകിയും 

ആരെയും എരിതീയിലുരുക്കും മനോമയി !

മതിയെന്നു തോന്നും വരേയ്ക്കും കിനാവില്‍ 

മതിമുഖി കാത്തു നിന്നില്ലൊരല്‍പ്പവും 

മാഞ്ഞു തുഷാരം വെയിലേറ്റയെന്നപോല്‍ 

മറഞ്ഞെന്റെ നിദ്രയും  രാവുടനീളവും ...!!!

ഛത്രവിലാപം

 ഛത്രവിലാപം

✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎✴︎

മുറിയിൽ മൂകസാക്ഷിയായിരുട്ടിൽ 

മൗനമണിഞ്ഞൊരു കാലൻ കുട

കാർമേഘങ്ങൾ കടന്നുപോയിട്ടും 

പൊൻവെയിൽ ചിരിച്ചു മറഞ്ഞിട്ടും 

തുള്ളിത്തിരുമുറി അലറി മാഞ്ഞിട്ടും 

അടങ്ങാത്ത പ്രതീക്ഷകൾ ഉള്ളിൽ 

കെടാതെ കാത്തു വെച്ചവൻ...

ആണിയിൽ കൊളുത്തിയ നാൾ മുതൽ
ആകാശം  മടക്കി വെച്ചവൻ 

ഇരുട്ടു മാത്രം ഭക്ഷിച്ച് നരച്ചു പോയവൻ 

ഏകാന്തയുടെ അങ്ങേയറ്റത്ത്

അനാഥനായി തൂങ്ങിക്കിടന്നവൻ 

നനയാൻ വന്നൊരു ബാലന്‍റെ
നെറ്റിയിലൊരു തണൽ വിരിക്കാൻ,
വിറയുന്നൊരു വൃദ്ധനൊപ്പം 

വഴിത്താരയിൽ കൂടെ നടക്കാൻ,

കാമുകഹൃദയ രഹസ്യങ്ങൾ
കാറ്ററിയാതെ കാക്കുവാൻ ,
അമ്മയുടെ കൈത്തണലായൊരു

കുഞ്ഞുറക്കത്തെ മൂടുവാൻ 

അവശന്‍റെ തലയ്ക്കു മുകളിലൊരു 

തണലായി വിരിയുവാൻ..

കൊതി പൂണ്ട ജന്മത്തിനീവിധം

അഴിയാ കുരുക്കിട്ടതാരോ?

വഴിതെറ്റിയാരെങ്കിലും വന്നെന്നെ 

വിടർത്തിയാകാശം കാണിക്കുമെങ്കിൽ,

വിളറിയ മുറിയിൽ നിന്നെന്നെ 

പുറംലോകം കാണിക്കുമെങ്കില്‍ ,

കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ അവസാന നൂൽവലയും

ഭേദിച്ചൊരിക്കൽ 

ജന്മസാഫല്യത്തിലേക്കണക്കുമെങ്കിൽ..

ജന്മമീവിധം ആയതോ സുഹൃത്തെ

ഒരിക്കലും അഴിയാ ബന്ധനത്തില്‍ 

ഋതുക്കളിങ്ങനെ മാഞ്ഞു മറയുമ്പോഴും 

മൂകനായി തൂങ്ങിക്കിടപ്പതും  

നിരാശ്രയനായി പരിതപിക്കതും... 

ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ഒരു നേരമെങ്കിലും

തണലാകുവാനെന്നുള്ളിലത്രയും 

അടങ്ങാത്തോരാഗ്രഹം നിത്യം  

തിരയടങ്ങാ കടലുപോലെന്നില്‍ 

അലയടിക്കുന്നതാരറിയാന്‍ ?

എന്നിട്ടും.....

മഴ നനഞ്ഞൊരു ബാലൻ 

ഇറയത്തേക്കോടിയപ്പോഴും

തല നനച്ചൊരു വൃഷ്ടിയിൽ വൃദ്ധൻ 

കൈ വിടർത്തി തല മൂടിയപ്പോഴും 

തോരാതെ പെയ്ത മഴ തന്നെ കുടയാക്കി 

കമിതാക്കൾ നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോഴും...

കഷ്ടം,

ഒരാളുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ പോലും ഞാന്‍ 

അറിയാതെയെങ്കിലും തെളിഞ്ഞില്ലല്ലോ

ഞാനൊരു  വെറും കറുത്തവനല്ലായെന്നും  

ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ

ഒരുനിമിഷമെങ്കിലും 

സാന്ത്വനമാകാൻ കാത്തിരുന്നൊരു 

നിശ്ശബ്ദ പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നെന്നും 

ആർക്കറിയാൻ....

നിനക്കൊപ്പം...

 നിനക്കൊപ്പം 

❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂❂  

നീ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിയിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോയ അന്ന്

കൂടിയവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക്

ഞാൻ നോക്കിയിട്ടില്ല

പാവം പാവം എന്ന്

ചുണ്ട് പെറ്റ വാക്കുകൾ

ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല

ആരുടെയും സാന്ത്വന വചനങ്ങൾ

എന്‍റെ ഉള്ളുലച്ചിട്ടില്ല

എന്‍റെ സ്നേഹമളക്കാൻ 

നിന്‍റെ സ്നേഹമാപിനിയിൽ 

അളവുകളില്ലാതെ പോയതിൽ 

പരാതിപ്പെട്ടിട്ടില്ല

ഒരു രാത്രിയുറക്കത്തിൽ നിന്നുണരാതെ 

എന്‍റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന്

ഇറങ്ങിപ്പോയതിൽ

പറിഭവിച്ചിട്ടില്ല 

ശരിക്കും....

തർക്കങ്ങളൊ പിടിവാശിയോ 

ഉറക്കറയിലെ പിണക്കങ്ങളൊ ഇല്ലാതെ

എനിക്ക് നിന്നെയിപ്പോൾ 

സ്നേഹിക്കാനാവുന്നുണ്ട്

മരിച്ചവർ ഇറങ്ങിപ്പോയ വീടുകളാണ്

മരിച്ചാലും പിരിയാത്തവരെ 

അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം 

ചേർത്തു പിടിക്കാൻ നല്ലത്... 

ഭ്രാന്ത് പൂക്കുന്ന മരങ്ങള്‍

ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ 

ഞാനൊരു പെരും കള്ളനാകുന്നുണ്ട് 

അവളുടെ കണ്ണിലെ പരൽ മീനുകളെ 

അവൾ പോലുമറിയാതെ 

കട്ടെടുക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട് 

ചില നേരങ്ങളിൽ 

ഞാനൊരു അസൂയാലുവാകുന്നുണ്ട് 

അവളുടെ കുറുനിരമുടിയിഴകളിൽ 

തെന്നിക്കളിക്കുന്ന ഇളം കാറ്റിനെ 

കല്ലെടുത്തെറിയാൻ തോന്നും പോലെ 

ഏകാന്തത തിന്നു മടുക്കുമ്പോൾ 

ചിലപ്പോൾ ഞാൻ 

കോപാകുലനാകുന്നുണ്ട് 

അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ 

പറിച്ചെടുക്കാൻ തോന്നും വിധം

ചിലതോർത്തു പോയാലെനിക്ക്

കഠിനമായ പുച്ഛം തോന്നുന്നുണ്ട് 

അവളുടെ കവിളിലേ സിന്ദൂര കാന്തി 

കവർന്നെടുത്തു സ്വന്തമാക്കിയ 

അസ്തമയ സൂര്യനോട്..

 

ഞാനെന്താണ് ഇങ്ങനെയെന്നല്ലേ..?

ഒരാൾക്കൊരാളോടുള്ള സ്നേഹം

വിടർന്നാലൊരിക്കലും കൊഴിയാത്ത 

ഭ്രാന്ത് പൂക്കുന്ന കാട്ടുമരങ്ങളാകുമ്പോൾ 

ഞാനിങ്ങനെയല്ലാതെ പിന്നെ

 എങ്ങനെയാകാൻ..?